وقتی مردم روایت اصلی تاریخ را مینویسند
در عصر شبکههای اجتماعی، روایتها با سرعتی شگفتانگیز ساخته و منتشر میشوند؛ گاهی آنقدر پررنگ که حقیقت را در حاشیه قرار میدهند. اما هنوز هم صحنههایی وجود دارد که هیچ روایت مجازی توان رقابت با آن را ندارد؛ صحنههایی که مردم، خودِ خبر میشوند.
به گزارش دید روز، آنچه امروز در مصلای تهران رقم خورد، از همین جنس بود. انبوه جمعیتی که از اقشار مختلف جامعه بیآنکه تفاوتهای سیاسی، قومی یا اقتصادی مانعی برای حضورشان باشد، در کنار یکدیگر ایستادند، پیامی روشن داشت، در بزنگاههای تاریخی آنچه ایران را سرپا نگه میدارد، «سرمایه انسانی» و «احساس تعلق ملی» است.
در ادبیات سیاست مشروعیت و اقتدار تنها در ساختارهای رسمی خلاصه نمیشود؛ بخشی از آن در میدان حضور مردم معنا پیدا میکند. مردمی که امروز با حضور خود، فارغ از همه تحلیلها و روایتها، نشان دادند هنوز لحظاتی وجود دارد که وحدت، بر هر اختلافی غلبه میکند.
اما این حضور تنها یک بدرقه باشکوه نیست بلکه آغاز یک مسئولیت بزرگتر برای مدیران کشور است. هرگاه مردم سرمایه اجتماعی خود را به نمایش میگذارند، انتظار دارند این سرمایه با صداقت، عدالت، کارآمدی و پاسخگویی پاس داشته شود. اعتماد عمومی، بزرگترین دارایی هر جامعه است و حفظ آن مهمتر از هر دستاورد دیگری است.
تاریخ ایران بارها ثابت کرده است که مردم در روزهای سخت نقش اصلی را ایفا میکنند. آنان نه برای ثبت یک تصویر بلکه برای ثبت یک پیام به میدان میآیند؛ پیامی که میگوید امنیت، استقلال و انسجام ملی، با حضور مردم معنا پیدا میکند.
شاید سالها بعد درباره مراسم امروز آمارهای مختلفی منتشر شود تصاویر گوناگونی به یادگار بماند و تحلیلهای متفاوتی نوشته شود؛ اما آنچه ماندگار خواهد شد، تصویری است از مردمی که بار دیگر ثابت کردند نویسنده اصلی تاریخ این سرزمین، خودِ مردم هستند.
این حقیقتی است که هیچ دوربینی نمیتواند آن را کامل ثبت کند و هیچ واژهای نمیتواند تمام عظمت آن را به تصویر بکشد.
