به گزارش دید روز، برخی نمازها تنها ادای یک فریضه نیستند روایت یک ملت‌اند. نماز امروز بر پیکر رهبر شهید نیز از همین جنس بود نمازی که در آن قامت‌های ایستاده تنها برای اقامه یک آیین عبادی به صف نشدند بلکه برای بدرقه مردی ایستادند که سال‌ها بخشی از تاریخ معاصر ایران را رقم زده بود.

در صفوف به‌هم‌پیوسته نمازگزاران می‌شد چیزی فراتر از اندوه را دید حس مشترکی از تعلق، مسئولیت و همدلی در آن لحظات هیچ سخنرانی و هیچ شعاری به اندازه سکوت سنگین مردم معنا نداشت.

سکوتی که گویاتر از هزاران جمله، از عظمت فقدان و سنگینی مسئولیتی که بر دوش آیندگان قرار گرفته است سخن می‌گفت.

نماز میت، در فرهنگ اسلامی، آخرین حق مؤمن بر مؤمن است، اما نماز امروز، تنها ادای این حق نبود. این نماز تجلی احترام ملتی به شخصیتی بود که نامش با فراز و فرودهای دهه‌های اخیر این سرزمین گره خورده بود.

مردمی که در صفوف نماز ایستادند هر یک روایت و خاطره‌ای از این مسیر در ذهن داشتند و همین اشتراک مراسم را از یک آیین معمولی به رخدادی تاریخی تبدیل کرد.

تاریخ ملت‌ها را با لحظات سرنوشت‌سازشان می‌شناسد. امروز نیز یکی از همان لحظات بود؛ لحظه‌ای که صفوف نماز بیش از آنکه پایان یک راه را به تصویر بکشد بر استمرار راهی تأکید داشت که به باور حاضران، با رفتن افراد متوقف نخواهد شد.

سال‌ها بعد شاید تصاویر این نماز بارها مرور شود، اما آنچه در حافظه تاریخ باقی خواهد ماند، تنها قاب‌های تلویزیونی نیست  بلکه معنایی است که مردم با حضور خود به این مراسم بخشیدند.

گاهی یک نماز فقط یک نماز نیست روایت ایستادن یک ملت بر سر عهدی است که باور دارد باید آن را تا آینده حفظ کند.

فتانه ازانی